понедельник, 12 февраля 2018 г.

Հայոց լեռներում

Մեր ճամփեն խավար, մեր ճամփեն գիշեր,
Ու մենք անհատնում
Էն անլույս մըթնում
Երկա՜ր դարերով գընում ենք դեպ վեր
Հայոց լեռներում,
Դըժար լեռներում։

Տանում ենք հընուց մեր գանձերն անգին,
Մեր գանձերը ծով,
Ինչ որ դարերով
Երկնել է, ծընել մեր խորունկ հոգին
Հայոց լեռներում,
Բարձըր լեռներում։

Բայց քանի անգամ շեկ անապատի
Օրդուները սև
Իրարու ետև
Եկա՜ն, զարկեցին մեր քարվանն ազնիվ
Հայոց լեռներում,
Արնոտ լեռներում։

Ու մեր քարվանը շըփոթ, սոսկահար,
Թալանված, ջարդված
Ու հատված-հատված
Տանում է իրեն վերքերն անհամար
Հայոց լեռներում,
Սուգի լեռներում։
Ու մեր աչքերը նայում են կարոտ
Հեռու աստղերին,
Երկընքի ծերին,
Թե երբ կըբացվի պայծառ առավոտ
Հայոց լեռներում,
Կանաչ լեռներում։

Ըստ իս այս բանաստեղծության մեջ Թումանյանը նկարագրել է մեր ազգի տառապանքները, և այն հույսը, որ երբեք չի մարի, որը նայում է դեպի պայծառ ապագան: Նկարագրելով հայոց լեռները, նա ուզում է ասել, որ մենք արդար ժողովուրդ, ապրում էինք հանգիստ, երբ եկան այդ կեղտոտ թշնամիները և ջարդեցին մեզ: Սակայն մենք ինչ-որ չափով վրեժ խնդիր եղանք, և մինչ օրս պայքարում ենք նրա համար, որ ունենանք պայծառ ապագա ու ապրենք կանաչ լեռներում: 

Комментариев нет:

Отправить комментарий